kolff: de colve: de colve I: 1

familiewapen

Artikel overgenomen uit De Colve I - 1996: Nicht Willy vertelt (1/3)

Welkom: Nieuws Vereniging Leden De Colve Genealogie Historie Biografieën Contact Links Zoek English
      Intro Inhoud De Colve Opmerkingen Draag bij aan De Colve  
  Willy Kolff-Vernes, CBCF XVz2; herinneringen uit vervlogen jaren Volgende >
Willy Kolff-Vernes, Middelburg, 2003Om te beginnen: ik leerde in 1950 de familie Kolff kennen door vrienden van mijn ouders: Sara Kolff (CBCF XVz1), getrouwd in haar tweede huwelijk met Henk Oudenhoven. Op een dag ontvingen m'n moeder en ik uit Schiedam, waar dit tweetal woonde, een uitnodiging voor een dinertje met nog enkele andere gasten, waaronder Nico Kolff (CBCF XVz2) naast wie ik kwam te zitten. "Ik heb jouw maar naast m'n broertje gezet", aldus Sara: "je bent nogal een blauwkous, dus die conversatie zal wel lukken." Nu, dat lukte uitstekend en toen het tijd werd om te vertrekken maakte Nico zich haastig op ons naar huis te begeleiden.

Dat was nogal een hele onderneming: eerst met de tram uit Schiedam naar het station, dan de trein naar Voorburg, vervolgens lopen naar ons huis en daarna Nico weer, in de helaas verdwenen Blauwe Tram, naar Leiden. Mijn goede moeder vond dat naar huis brengen maar een beetje overdreven: twee vrouwen konden toendertijd nog zeer goed in de late avond alleen over straat.
Maar... overdreven of niet: op een ijskoude zaterdag wapperde Nico het antiquariaat waar ik werkte binnen. Hij kocht een stapel boeken en vroeg of ik zin had om met hem uit eten te gaan. Ik dacht met schrik aan mijn wollen geruite jurk (wat had je helemaal aan kleding zo kort na de oorlog), thuis had ik nog wel wat beters hangen, maar eerst terug naar Voorburg om me te verkleden was toch ook zo ingewikkeld.

Goed: dan maar met een gezicht alsof je een laatste creatie aan had De Doelen op het Tournooiveld (Den Haag) binnen, waar we een heerlijk diner hadden en waar Nico ook nog een bekende zag met wie wij een zeer geanimeerd gesprek voerden.

Op de terugweg naar huis vroeg hij me ten huwelijk, maar omdat hij zo mompelde, verstond ik hem niet zo goed en dan kan je ook niet vragen: "Wat zeg je?" De volgende dag was er geen twijfel mogelijk: Hij bracht "ordentelijk zoals het behoort" een bezoek aan mijn moeder en de verloving was een feit!

Feit was ook het voorstellen aan de naaste ooms en tantes. Wie van de oudere generatie van de Rotterdamse tak heeft niet oom Jan van de Westersingel (CBA XVIj) gekend? Een keurig mannetje met de bijnaam Jan Kriel (zie: noot) of Jantje Zakformaat. De Grote Tante Saar (CBCF XIVp), wonend in Rotterdam aan aan de Maas, heb ik nooit leren kennen, alleen uit de verhalen; tijdens het bombardement op 10 mei 1940 werd ze met moeite in een roeiboot gered; ze stierf in het harnas, volgens Nico, dat wil zeggen tijdens de bridge...
Wat de tantes betrof: we trokken blijmoedig rond (ik geloof zelfs dat Nico nog een 'kaasbol' opzette voor de gelegenheid en ik dacht: "O, jee...").

Noot: Jan Kriel: de firma Kolff & Witkamp exporteerde o.m. aardappelen
(zie ook de noot op pagina 3 van dit artikel en/of zie Historie: Rotterdamse Bijnamen.)